Bu simülasyonda çift yarığın yanına yerleştirilen dedektörler, elektronun hangi yarıktan geçtiğini belirlemektedir. Elektronlar yine ekrana tek tek ulaşır; ancak hangi-yol bilgisi elde edildiğinde önceki videoda görülen girişim saçakları oluşmaz.
Elektronun hangi yarıktan geçtiği ölçülmediğinde toplam dalga fonksiyonu iki yola ait olasılık genliklerinin toplamıdır:
ψ(x) = ψ₁(x) + ψ₂(x)
Bu durumda ekrandaki olasılık dağılımı şöyledir:
P(x) = |ψ₁(x) + ψ₂(x)|²
Bu ifade açıldığında girişim terimini de içeren aşağıdaki sonuç elde edilir:
P(x) = |ψ₁(x)|² + |ψ₂(x)|² + 2 Re[ψ₁*(x)ψ₂(x)]
Elektronun hangi yarıktan geçtiği ölçüldüğünde ise iki yol birbirinden ayırt edilebilir hâle gelir. Bu durumda olasılık genlikleri yerine olasılıklar ayrı ayrı toplanır:
P(x) = |ψ₁(x)|² + |ψ₂(x)|²
Artık denklemde aşağıdaki girişim terimi bulunmaz:
2 Re[ψ₁*(x)ψ₂(x)]
Bu nedenle dedektör ekranında düzenli girişim saçakları yerine tek-yarık kırınım zarfına benzeyen daha düzgün bir dağılım oluşur.
Buradaki “ölçüm”, bir insanın elektrona bakması anlamına gelmez. Elektronun hangi yoldan geçtiğine ilişkin bilginin bir dedektöre veya çevreye fiziksel olarak aktarılması yeterlidir. Elektron ile ölçüm düzeneği arasındaki bu etkileşim, yollar arasındaki faz uyumunu ortadan kaldırarak girişim deseninin kaybolmasına neden olur.
Sonuç olarak:
Yol bilgisi yok → Girişim deseni var
Yol bilgisi var → Girişim deseni yok
